POMYSŁ NA PREZENT? - SPERSONALIZOWANY JACK DANIELS!

Święta już za pasem. Jak co roku, tak pewnie i teraz zastanawiacie się, jaki prezent komu pod choinkę sprawić. W sklepach wybór dziś ogromny, co i dobrze i źle zarazem, bo nie raz czasu i ochoty brak, by przez gąszcz ofert się przebijać. Wśród wielu różnych propozycji w miarę bezpieczną wydaje się więc ładna flaszeczka z dobrym alkoholem w środku, ale i tu narażamy się na banalność i nudę. Jednak można te zniechęcające atrybuty pokonać kilkoma sprawnymi kliknięciami. Oto natrafiłem na bardzo ciekawą ofertę w jednym z brytyjskich sklepów alkoholowych, oferujących wysyłkę do Polski. Chodzi o butelkę Jack Daniels Single Barrel - ale nie byle jaką. Możecie ją otóż spersonalizować, zlecając wykonanie stylizowanego tekstu na jednej ze ścianek butelki. W sumie sklep oferuje 3 czcionki, a efekt waszej pracy widać od razu na zamieszczonej obok wizualizacji. Zmieścicie tam aż 5 linijek tekstu, co pozwala się nieco rozwinąć intelektualnie. 
Gorąco polecam - szczególnie tym, którzy wciąż mają problem z zakupem prezentu na święta :)
Wystarczy kliknąć tutaj.

Tomasz Falkowski
http://american-whiskey.cba.pl/

LOST WHISKIES - "UTRACONE SKARBY" SZKOCKIEJ SZTUKI GORZELNICZEJ

„Destylacja jest ważnym, ale nie jednym elementem produkcji whisky – kiedy więc jakaś destylarnia przestaje pracować, to wcale nie znaczy, że jej whisky przestaje tym samym istnieć. Gdy jakiś teatr zawiesza działalność, zwany jest wówczas „dark theater”. Kiedy zamykana jest jakaś destylarnia, z reguły określana jest mianem „silent distillery”, a whisky z niej pochodzącą mianem „lost whisky”. Na ile „lost whiskies”są naprawdę utracone i czy warto w nie inwestować?

Przerwy w pracy destylarni whisky w zasadzie nie są niczym nadzwyczajnym (pomijam tu świadomie przestoje sezonowe czy konserwacyjne). Z reguły związane są one z nadprodukcją destylatów i/lub złych trendów na rynku, powodujących znaczący spadek popytu. Wiele destylarni po nadejściu lepszych czasów wznawiało produkcję. Nie brakowało jednakże w historii szkockiej sztuki destylacyjnej i takich manufaktur, które kryzysów nie przetrwały i już nigdy nie wyprodukowały ani kropli whisky. Część z nich znalazła wówczas dla siebie alternatywne zajęcie. Za przykład niech tu posłuży destylarnia St. Magdalene - której część budynków oferuje apartamenty dla gości, czy destylarnia Millburn – na terenie której znajdziemy dziś lokale gastronomiczne. Inne, jak Glen Mohr czy Glen Albyn, przestały jednak istnieć na dobre. Choć nie funkcjonują, to jednak nie oznacza, że zostały zapomniane.

            Tak to już jest z whisky-biznesem, że nawet, jeśli destylarnie przestają egzystować, to jeszcze długo po nich istnieją ich produkty. Wystarczy prześledzić listy whisky oferowanych na różnych aukcjach, by to zrozumieć. Whisky z nieistniejących destylarni (tzw. „lost whisky”) oferowane w internecie, to z reguły spirytusy pochodzące z manufaktur zamkniętych w ciągu ostatnich 30 lat. Są one dość licznie reprezentowane na rynku, mimo że zapasy beczek w magazynach leżakowych danej destylarni prawdopodobnie są bez mała (jeśli nie całkowicie) puste. Manufaktury te padły ofiarą masowego wręcz zamykania destylarni, jakie miało miejsce w Szkocji w latach 80-tych ubiegłego wieku. Wówczas to sama Distillers Company Ltd. zamknęła 21 destylarni single malt i to w krótkim czasie między 1983, a 1985 rokiem. Na liście zamykanych wówczas destylarni odnaleźć można takie nazwy, jak Banff, Brora, Port Ellen, Glenlochy czy Dallas Dhu. Kryzys nie oszczędził również destylarni Caperdonich, Lochside czy Rosebank.

Którą, kiedy i dlaczego? – czyli okiem znawców

            Na rynku nie brak egzemplarzy lost whisky, których cena utrzymuje się jeszcze w granicach przyzwoitości. Zawdzięczać to można między innymi ofertom pochodzącym od niezależnych firm butelkujących, jak Cadenhead, Signatory czy Gordon & McPhail. Trzeba jednak przyznać, że whisky pochodzące z nieistniejących dziś destylarni osiągają nieraz bardzo wysokie ceny. Sytuacja ta dotyczy whisky szczególnie cenionych przez koneserów, jak Port Ellen czy Brora, choć za szczególnie ekskluzywne uchodzą obecnie także marki Kinclaith i Ben Wyvis. Jak twierdzi Arthur Motley, właściciel jednego ze sklepów alkoholowych w Edynburgu, wielu klientów interesuje się maltami z Kinclaith czy Ben Wyvis, mimo że ich oferta jest mocno ograniczona, a ceny osiągają naprawdę znaczne rozmiary. Wynika to zapewne z faktu, iż destylarnie te były stosunkowo małe i produkowały ograniczoną ilość destylatów (przeznaczanych głównie do blendingu). Co ciekawe, w ocenie ekspertów niejednokrotnie whisky z tych destylarni nie osiągają najlepszych not. Należy jednak przypuszczać, że to nie paleta aromatyczno-smakowa tych whisky przyczynia się do ich wysokich cen zbytu…

            Wygląda więc na to, że whisky pochodzące z zamkniętych destylarni, choć są drogie, nie zawsze są produktami najwyższej jakości. Nawet, jeśli są po prostu dobre, to w zestawieniu z ceną bywają najczęściej przeszacowane. Trzeba zatem ostrożnie podchodzić do zakupu lost whisky, gdyż część z nich prawdopodobnie zupełnie nie zasługuje na łzy tęsknoty ze strony konsumentów (no może poza niemierzalnymi walorami sentymentalnymi czy kolekcjonerskimi).

            Jedno jest pewne – jeśli odnajdziemy butelkę whisky starszą niż ćwierć wieku, nie można bezwzględnie oczekiwać, że będzie ona zgodna z ogólnie przyjętym dla danej destylarni profilem smakowym. Nawet tak uznanej w świecie whisky z Port Ellen - jak podkreśla Fred Laing (z firmy Douglas Laing & Co.Ltd., dla którego właśnie ta whisky stanowi jedną z najlepiej sprzedających się lost whiskies) – każdego roku jedna lub dwie beczki są na tyle niezadowalające, że kończą, jako składnik blenda King of Scots. Jak dodaje Laing, nie można wprost założyć, że każdy malt z uznanej przez ekspertów zamkniętej destylarni będzie wart zakupu, ponieważ jakość finalnego produktu zależy od wielu czynników, w tym od beczki, do jakiej wzorcowy z założenia destylat ostatecznie trafił. Taki pogląd na sprawę potwierdza również Arthur Motley. Mówi on, że wiele „utraconych whisky” butelkowanych jest przez niezależne firmy w wersji z pojedynczej beczki (single cask), co wpływa na ich zróżnicowaną jakość. „Dochodziło nawet do tego” – mówi Motley – „że pozbywaliśmy się części beczek ze względu na zdecydowanie kiepską jakość ich zawartości.” Według Motleya szczególnie interesujące malty z niefuncjonujących już destylarni to te, które reprezentują sobą wyrazisty styl, jak chociażby Port Ellen, St. Magdalene, Lochside czy Banff. St. Magdalene należy tu do whisky o złożonej, silnej, a nawet dymnej palecie. Banff z kolei, to typowy przedstawiciel tzw. „old Highland style”, silnych w palecie, ale i owocowych. Co do Port Ellen, jej popularność wynika po części z faktu, że jest to whisky z nieczynnej destylarni na Islay – wyspie, na której niełatwo odnaleźć szczególnie wiekowe destylaty……”

Jeśli interesuje wasz dalszy ciąg mojego najnowszego artykułu z miesięcznika Rynki Alkoholwe, poświęconego tym razem whisky szkockiej, zapraszam na łamy listopadowego wydania w/w pisma. Miłej lektury...
Tomasz Falkowski
http://american-whiskey.cba.pl/

NOWOŚĆ W KOLEKCJI ORPHAN BARREL - LOST PROPHET

Na temat najnowszej propozycji Diageo - Orphan Barrel Project - pisałem już nie raz (patrz tutaj i tutaj). Ta kolekcja długo starzonych bourbon whiskey wzbudza w miłośnikach gatunku skrajne uczucia - od uwielbienia do zażenowania co najmniej. Niezależnie jednak od rumoru wokół najnowszej kolekcji american whiskey od Diageo, jest to kolekcja amerykańskiej wody życia w wieku 20 lat i więcej. Tak długo leżakowane bourbony należą wciąż do rzadkości i dlatego choćby whiskey z kolekcji Orphan Barrel mogą swym jestestwem stanowić gratkę dla wszystkich tych, którzy lubią zadębione wytrawne bourbony.
Do rodziny Orphan Barrel, do której należą już:
* Barterhouse 20YO
* Old Blowhard 26YO
* Rhetoric 20YO
dołącza oto:
* Lost Prophet 22YO
Jak widać, jedną z myśli przewodnich kolekcji Orphan Barrel jest dziwaczny kod nazewnictwa, co (myślę, że nie tylko w języku polskim) skutkuje nieco "obciachowymi" sformułowaniami, jak chociażby własnie Lost Prophet (utracony prorok czy zaginiony wieszcz - jak kto woli). Podobnie ma się sprawa pozostałych trzech bourbonów, że chociaż przytoczę nazwę Old Blowhard (stary chwalipięta). Sami przyznacie, że nazwy są prawdę mówiąc beznadziejne, a nawet żenujące.
Nic to. Nowe wcielenie Orphan Barrel czyli Lost Prophet, zaistniał, jako bourbon 22-letni, leżakowany w magazynach legendarnej The Stitzel-Weller Distillery, należącej dziś do Diageo. Lost Prophet, w przeciwieństwie do poprzedzających go trzech bourbonów, nie będzie mieszanką destylatów z destylarni Old Bernheim (nieistniejącej już) i New Bernheim (należącej dziś do Heaven Hill) w Louisville. Destylaty do tej edycji pochodzą tym razem w całości z jednej destylarni, a jest nią podobno obecna Buffalo Trace Distillery. Według Diageo powstały one tam w 1991 roku. Wówczas destylarnia nazywała się George T. Stagg Distillery. Butelkowania, jak zawsze, dokonano w butelkowni w Tullahomie, gdzie powstaje George Dickel Tennessee Whisky.
Jak twierdzą szczęściarze, którzy mieli okazję próbować Propheta, whiskey ta jako żywo przypomina bourbon whiskey, opartą na recepturze, określanej w Buffalo Trace, jako Mashbil #2. To receptura żytniej bourbon whiskey, która realizuje się dziś w takich bourbonach, jak Blantons, Ancient Age, Rock Hill Farms, Elmer T. Lee czy Hancoock President Reserve.
Wygląda więc na to, że głównym atutem Lost Propheta będzie fakt, że jest on prawdopodobnie najstarszym na rynku bourbonem rodem z dzisiejszej Buffalo Trace. Destylarnia oferuje wszak tuza świata whisky w ogóle - czyli George T. Stagga - jednak góra w wieku około 16 lat oraz Eagle Rare 17 YO, który dojeżdża do nawet 19 lat spędzonych w beczce. Jednak osobiście nie znam żadnego bourbona z Buffalo Trace, który przekroczyłby magiczną w tym przypadku barierę 2 dekad. Jeśli więc ktoś chce sprawdzić, jak mogłoby być, gdyby destylarnia z Frankfortu zdecydowała się na tak długo starzoną whiskey, niech sobie sprawi najnowszego przedstawiciela kolekcji Orphan Barrel, który wygląda tak:

Lost Prophet oferowany będzie na rynku pierwotnym w cenie około 120$ za butelkę. Skrywać ona będzie 750ml bourbona z zawartością alkoholu 90,1 proof (45,05%)
Tomasz Falkowski
http://american-whiskey.cba.pl/

METZE'S MEDLEY - CZYLI WŁASNA MARKA MGP DISTILLERY!

MGP Distillery, to destylarnia american whiskey zlokalizowana w Lawrenceburgu - ale nie w tym w Kentucky (mieście Wild Turkey i Four Roses) - ale w Indianie. Większość kojarzy tę destylarnię z nazwą LDI - Lawrenceburg Distillers Indiana, choć w historii firmy nazw było wiele, począwszy od Rossville Distillery. Przez długie lata destylarnia należała do Seagramsa. Następnie właścicielami miejsca byli kolejno: Pernod-Ricard i Angostura. To właśnie ta ostatnia korporacja z siedzibą na Karaibach nadała destylarni nazwę LDI. Jednak w 2011 roku destylarnia ostatecznie przeszła w ręce MGP Ingredients i od tej pory nazwywa się MGP Distillery.
MGP, to jedna z największych amerykańskich destylarni whiskey. Autorem jej potęgi był Seagrams, który od początku operacji w Lawrenceburgu przeznaczał usytuowaną tam destylarnię do hurtowej w skali produkcji whiskey, przeznaczonej wyłącznie dla odbiorców zewnętrznych. Oznacza to w praktyce, że obecna MGP destyluje, maturuje i nawet butelkuje whiskey dla posiadaczy własnych marek, którzy często udają, że sami produkują oferowaną przez siebie whiskey (jak Templeton, Redemption czy Bulleit Rye).
Oprócz tej ciekawostki - czyli braku własnej marki whiskey - MGP nie udziela też w zasadzie żadnych wywiadów dla dziennikarzy. Destylarnia nie przyjmuje też oficjalnie żadnych turystów. Można powiedzieć, że ta dziwna "skromność" jest nieodłącznym atrybutem destylarni MGP.
Chciałbym jednak nawiązać dziś przede wszystkim do faktu nieposiadania żadnej własnej marki przez tę destylarnię. W nielicznych doniesieniach prasowych można było do tej pory zawsze wyczytać, że MGP nie jest zainteresowana posiadaniem jakiejkolwiek własnej marki whiskey z uwagi na niechęć do robienia w ten sposób konkurencji swoim odbiorcom. Podejście to było aktualne do teraz, a w zasadzie do 07 listopada tego roku, kiedy to właściciele MGP Distillery ogłosili stworzenie bourbona pod nazwą Metze's Medley Limited Edition Indiana Straight Bourbon Whiskey.

Bourbon ten w istocie jest pierwszą własną marką MGP, której nazwa nawiązuje do tutejszego mistrza destylacji Grega Metze, pracującego w Lawrenceburgu od 36 lat. 
Metze's Medley jest mieszanką 3 bourbonów:
- 20% 9-letniego bourbona żytniego (21% żyta w recepturze)
- 20% 9-letniego bourbona żytniego (36% żyta w recepturze)
- 60% 6-letniego bourbona żytniego (21% żyta w recepturze)
Trudno powiedzieć, czy Metze's Medley (MM), to incydent w historii destylarni, czy początek zmiany koncepcji jej włodarzy. Faktem jest, że MM jest edycją ściśle limitowaną i całkowicie niedostępną na wolnym rynku, nawet w USA. Jedynym miejscem, gdzie pojawił się bourbon MM, jest Lawrenceburg Indiana Whiskey City Festival, którego współpatronem jest właśnie MGP Distillery. 

Tomasz Falkowski

http://american-whiskey.cba.pl/

BOURBON I INNE AMERICAN WHISKY - POCZĄTEK OPOWIEŚCI

„Są na świecie whisky, które stanowią ucieleśnienie niepowtarzalności jednocześnie i miejsca i metod produkcji, będące produktem oryginalnym pod każdym względem. I nie chodzi mi tu o powszechnie nobilitowaną Scotch Single Malt Whisky – wyjątkową przede wszystkim ze względu na miejsce swego pochodzenia, nie zaś na technologię produkcji (lepiej lub gorzej powielaną na całym świecie, np. w Japonii czy Australii). W świecie alkoholi z najwyższej półki nawet koniak nie może poszczycić się taką charakterystyką – można przecież wyprodukować we Francji brandy tymi samymi metodami, co koniak, nie mogąc jej nazwać koniakiem wyłącznie z przyczyn geograficznych. Tą whisky jest Bourbon Whisky, nazwana w 1964 roku przez Kongres „Distinctive Spirit of United States”– woda życia pochodząca wyłącznie z USA, wyprodukowana według wyłącznych dla niej metod.

American vs. Scotch

Niestety bourbon jest przez wielu ortodoksyjnych fanów szkockich whisky wciąż traktowany po macoszemu, momentami wręcz, jako odrębny gatunek alkoholu. Nic bardziej mylnego. Jak mawiają destylatorzy z Kentucky, ojczyzny bourbonów: „Każdy bourbon, to whisky, ale nie każda whisky, to bourbon.”

Definicja Bourbon Whisky określa zasadnicze różnice między tym gatunkiem whisky, a inną whisky, w tym słodową. Głównym ziarnem wsadowym jest tu kukurydza, zwana przez tubylców maize. Najczęściej towarzyszy jej w recepturze słód jęczmienny (ok. 7%) i żyto (ok. 15%). Kukurydza jest zgoła odmiennym zbożem od używanego w Szkocji jęczmienia, stąd stanowi bazę dla whisky zdecydowanie słodszej w palecie. Zapewne dlatego amerykańscy destylatorzy przełamują smakowe walory kukurydzy dodawaniem do zacieru ziaren żyta (lub rzadziej pszenicy).

            Gotowy zacier (mash) poddawany jest najczęściej podwójnej destylacji. Od kiedy Aeneas Coffey w 1830 roku opatentował swój aparat do destylacji ciągłej, jego rozwiązanie znalazło szerokie zastosowanie właśnie w amerykańskim whisky-biznesie (nie zaś w rodzinnej Irlandii czy sąsiedniej Szkocji). Stąd w największych destylarniach whisky w USA pierwsza destylacja odbywa się właśnie w kolumnie destylacyjnej, druga zaś w zmodyfikowanym alembiku.

Kolejną różnicę w produkcji Bourbon Whisky, w stosunku do jej konkurentów ze Szkocji, odnaleźć można w podejściu do maturacji swoich destylatów. Każda whisky, chcąca nosić miano bourbona, musi być bezwzględnie leżakowana w nieużywanej beczce, dodatkowo wypalanej od środka. To być może najważniejszy aspekt, odróżniający bourbon whisky od innych rodzajów wody życia. Każdy miłośnik alkoholi starzonych z pewnością zdaje sobie sprawę, że około połowa elementów ostatecznej palety whisky pochodzi właśnie z drewna beczki. Drewno nowe z natury rzeczy ma najwięcej do zaoferowania destylatom, które mają z nim kontakt. Beczkę używaną, którą powszechnie stosują Szkoci, porównać można (w pewnym uproszczeniu) do torebki z co najmniej raz parzoną herbatą. Z pewnością powstanie z niej jakiś napar, ale zdecydowanie uboższy. W przypadku bourbona mamy więc do czynienia ze stosunkowo intensywną maturacją, którą potęguje klimat znacznie gorętszy i suchszy, niż ten w Szkocji. Dlatego też za minimalnie wyleżakowane uważa się bourbony już 4-6 –letnie, podczas gdy w Szkocji trzeba na godny zaakceptowania efekt czekać około 10-12 lat.

Intensywna maturacja przekładać się będzie również na barwę whisky, którą wlejemy do kieliszka. Bourbony będą tu zdecydowanie ciemniejsze od każdej innej whisky w tym samym wieku. Co więcej, barwa bourbona zawsze wynika tylko i wyłącznie z kontaktu destylatów z beczką. Do Bourbon Whisky nie wolno dodawać żadnych składników dodatkowych, jak chociażby karmelu, stosowanego w Szkocji dla przyciemnienia barwy. Zawsze więc konsument ma pewność, że głęboki bursztyn czy mahoń w kieliszku z bourbonem, to efekt w 100% naturalny i prawdziwy…..”

... Tak właśnie zaczyna się mój nowy cykl artykułów poświęconych american whisky, jaki będzie ukazywał się na łamach PIWNICZKI SMAKÓW, pisma - przewodnika po świecie alkoholi. Powyżej prezentuję jedynie fragment artykułu. Cały tekst możecie przeczytać w najnowszym 13. numerze Piwniczki, wydaniu jesień-zima 2014. Zapraszam i życzę miłej lektury!

NOWE SZATY DLA RUSSELLLS RESERVE

Kiedy w 2000 roku pojawiał się pierwszy bourbon Wild Turkey Russellls Reserve, wzbudził on wiele emocji. Był to limitowany bourbon 10-letni z klasyczną do niedawna dla Wild Turkey zawartością alkoholu 101 proof (50,5%) i oceniano go, jako jeden z najlepszych produktów destylarni. Wyglądał tak:

W 2005 roku Russells Reserve 10YO przeszedł gruntowną metamorfozę. Przede wszystkim zmieniono mu konfekcję. Butelka stała się bardziej pękata, no i etykietki zmieniły całkowicie sówj wygląd. Przede wszystkim zniknęły z nich wyrazy Wild Turkey. Od teraz Russells Reserve stanowić miał samodzielną markę słynnej destylarni. Jednak nie to dla konsumenta (i miłośnika whiskey z Wild Turkey) okazało się zmianą najważniejszą. Niestety (i piszę to z pełna odpowiedzialnością) zmieniono w tej bourbon whiskey zawartość alkoholu ze 101 proof na 90 proof (45%). Decyzja ta okazała się znamienna w skutkach dla palety znakomitego RR z lat 2000-2005. Kto ceni sobie whiskey z Wild Turkey, wie o czym mówię. To niby tylko kilka % mniej, ale w odczuciach oznacza znacznie mniej doznań - niestety.

Druga odmiana RR 10Y0 nie egzystowała zbyt długo. Już w 2008 pojawiła się trzecia odsłona tego bourbona. Wielu oczekiwało powrotu do formy z początku millenium, ale się nie doczekało. Zmieniono etykiety i... nic więcej:

W tak zwanym międzyczasie rodzinę samodzielnej marki Russelle Reserve w palecie oferty Wild Turkey Distillery wzbogaciły dwie whiskey:
* RR Rye 6YO
* RR Single Barrel
Obie w kwestii konfekcji oczywiście nawiązywały jako żywo do formy RR 10YO nr 3.
Ale oto całkiem niedawno świat american whiskey obiegła plotka, że coś w rodzinie RR znów ma drgnąć. Plotki te zdają się potwierdzać i nabierają realnego kształtu. Oto, drodzy fani bourbon i marki RR, znów ma się zmienić konfekcja i nic poza tym. Wild Turkey przedstawił póki co wzory nowych etykiet. Oto one:
* RR 10YO:

* RR Rye 6YO:

* RR Single Barrel:

Kształtu butelki jeszcze nie potwierdzono, choć można przypuszczać, że ten się nie zmieni - tak samo, jak nie drgnęło nic w kwestii percentażu 10-letniego RR. Można za to zauważyć dwa autografy - ojca Jimmy'ego Russella i jego syna Eddie'go (do tej pory funkcjonował podpis jedynie starego mistrza.
Widać więc, że Gruppo Campari (właściciel Wild Turkey) poważnie traktuje rodzinę whiskey RR, choć dba tu jedynie o drobiazgi. Na szczęście w czwartej odsłonie RR w przypadku wersji Single Barrel zniknie mylący i kompletnie nieprzemyślany napis Small Batch - w końcu albo Single Barrel albo Small Batch.

MIKROKULTURA W SZTUCE FERMENTACJI - CZYLI RZECZ O DROŻDŻACH

       „Istnieje jeden wspólny mianownik dla absolutnie wszystkich rodzajów alkoholi – drożdże. To właśnie te wszędobylskie mikroorganizmy są zdolne zamienić cukier w alkohol. Jeśli zapewnić im dobre warunki rozwoju, drożdże będą też intensywnie się mnożyć. Jak widać zatem, również w skali mikro alkohol i reprodukcja miewają ze sobą wiele wspólnego. Oczywiście bez drożdży nie byłoby również whisky. Dziś zatem o drożdżach i ich roli w produkcji whisky - bourbon whisky.

Panowie Beam czyli produkcja i reprodukcja

W przypadku american whisky drożdże automatycznie kojarzone są z jednym nazwiskiem – Beam. Członkowie rodziny Beamów i drożdże mają ze sobą wiele wspólnego. W jednym i drugim przypadku da się stwierdzić naturalną zdolność do produkcji alkoholu i reprodukcji oraz przekazywania pożądanych cech następnym pokoleniom. Brzmi to może groteskowo, ale w rzeczywistości stanowi realny wkład w rozwój whisky-biznesu w USA.

W zasadzie wszyscy destylujący członkowie rodziny są potomkami germańskiego osadnika Jacoba Boehma (1760-1839). Ten zaś rozpoczął dynastię bourbon-baronów poprzez swego syna Davida i jego trzech synów – Davida, Josepha i Johna. John (znany jako Jack) miał tylko jednego syna, który w dodatku był bezdzietny. Na szczęście pozostali bracia w tej kwestii nie próżnowali. Każdy z nich miał po dwóch synów, którzy oczywiście zostali destylatorami. Synami Davida byli James (słynny Jim Beam) i Park, zaś Josepha – Minor i Joe. Choć każdy z nich pracował w rodzinnym interesie, to Joe był tym człowiekiem, który swoją działalność rozszerzał daleko poza własne podwórko. Po zniesieniu prohibicji w 1933 roku każdy, kto chciał uruchomić nową destylarnię lub miał problemy z już istniejącą, dzwonił właśnie po Joe Beama.

Współczesna produkcja drożdży jest daleko wyspecjalizowana i oparta na naukowych podstawach. Jednak jeszcze kilkadziesiąt lat temu przygotowanie drożdży fermentacyjnych leżało wyłącznie w gestii samych destylatorów, zaś sztuka ta przekazywana była bezpośrednio z ojca na syna. Pomimo postępu nauki, wielu destylatorów wciąż opierało się nowoczesności w tym względzie. Zarysowała się z czasem dość gruba linia oddzielająca od siebie tzw. „scientific distillers” i „practical distillers”. Panowie Beam niewątpliwie należeli do tej drugiej grupy. Minor miał jednego syna, który został destylatorem, jednak wspomniany Joe miał ich siedmiu. Z czasem ustaliła się zasada, według której Joe pomagał uruchomić jakąś destylarnię, po czy zostawiał w niej jednego lub dwóch swoich synów w roli mistrzów destylacji. Ten schemat obowiązywał w Kentucky przez długie lata. Istniała też druga nienaruszalna zasada – do każdej nowej destylarni Joe zabierał własne drożdże, których kultury wyhodował po raz pierwszy w 1895 roku.

Wyhodowanie pożądanych kultur nie jest łatwe. Choć drożdże są praktycznie wszędzie, nie wszystkie nadają się do produkcji odpowiedniego alkoholu. Sztuką zatem było rozpoznanie i „wyłapanie” tych odpowiednich oraz stworzenie im komfortowych warunków rozwoju. W takich warunkach drożdże intensywnie się rozmnażają i z rzadka mutują. Obie te cechy są niezwykle cenione przez destylatorów, gdyż wpływają bezpośrednio na ciągłość produkcji i niezmienność produktu.

            Jedną z nielicznych destylarni, w pracy której swojego udziału nie miał Joe (lub któryś z jego synów), była destylarnia pod Shepherdsville, kierowana przez jego kuzynów – Jima i Parka. Park miał dwóch destylujących synów – Carla i Earla. Jeremiah (syn Jima) nie miał dzieci, ale miała je córka Jima, Margaret. Jej synem był słynny Booker Noe.

            Oczywiście Joe nie był jedynym Beamem, który posiadł umiejętność wyhodowania stosownych drożdży. Jim i Park również robili to znakomicie, cały czas przekazując tę umiejętność z ojca na syna. Booker uwielbiał w swoim czasie opowiadać o tym, jak dziadek Jim hodował swoje drożdże w wiadrze na werandzie domu w Bardstown, przyczyniając się tym do permanentnego zasmrodzenia całego domu.

Przygotowanie drożdży

            W zasadzie można wyróżnić dwa kluczowe aspekty przygotowania od podstaw drożdży produkujących whisky. Po pierwsze, potrzebne jest medium do wzrostu tych mikroorganizmów, tzw. zacier drożdżowy (yeast mash). Każdy destylator przygotowuje go według własnej indywidualnej, często podpartej rodzinną tradycją, receptury. Zacier drożdżowy różni się od zwykłego zacieru, stosowanego do produkcji bourbon whisky (whisky mash). W tym drugim (zgodnie z prawem) przeważa kukurydza, zaś resztę dopełnia żyto (lub pszenica) i słód jęczmienny. W przeciwieństwie do niego yeast mash składa się głównie ze słodu jęczmiennego, z dodatkiem odrobiny żyta lub pszenicy, jednak nigdy kukurydzy. Do tego czasem dodaje się jeszcze chmielu (czego nie uświadczymy w whisky mash).

Po drugie, potrzebna jest umiejętność rozpoznania zacieru drożdżowego, w którym pozyskano pożądaną kulturę drożdży. W tym celu niezbędne wydaje się doświadczenie przy ocenie przebiegu fermentacji whisky mash. Samo zapoczątkowanie procesu fermentacji jest w zasadzie banalnie proste. Drożdże występują praktycznie wszędzie wokół nas. Wystarczy wyeksponować na ich działanie mieszankę wody i jakiegoś źródła cukrów fermentacyjnych i fermentację mamy praktycznie zapewnioną (wie to każdy, kto zostawił na nieco dłużej jakieś owoce, szczególnie latem). Sztuką jest więc rozpoznanie tego właściwego nastawu (batch), czynione najczęściej poprzez ocenę zapachową, smakową czy wizualną fermentującego zacieru.

Jedna z teorii dotyczących początków bourbon whisky głosi, iż to między innymi dlatego Kentucky stało się ojczyzną bourbona, że w swym środowisku posiada te pożądane przez destylatorów kultury drożdży. Ile prawdy w tej teorii, to już inna historia. W każdym razie po stwierdzeniu, że dany nastaw spełnia oczekiwania destylatora, ten przenosił część danego nastawu drożdżowego do kolejnego, świeżego nastawu, w celu propagacji konkretnej kultury małych grzybów. Czynność ta była powtarzana kilkukrotnie, aż do uzyskania odpowiedniej ilości mikroorganizmów, mogących zapewnić ciągłość produkcji whisky w danej destylarni….” 

To jedynie fragment mojego najnowszego artykułu, jaki ukazał się właśnie na łamach październikowego numeru Rynków Alkoholowych. Do lektury całości oczywiście serdecznie zapraszam, ale już na łamy owego miesięcznika branżowego - miłej lektury!

WOODFORD RESERVE MASTERS COLLECTION SONOMA-CUTRER FINISH

Jakoś od kilkunastu dni nie mogę opuścić tematyki związanej z koncernem Brown-Forman, właścicielem takich destylarni, jak Brown-Forman Distillery (dawniej Early Times), Jack Daniel Distillery i Woodford Reserve Distillery. Tym razem to właśnie destylarni Woodford Reserve chciałbym poświęcić chwilę.
Jak co roku, tak i tym razem, Chris Morris (mistrz destylacji w Brown-Forman i Woodford Reserve) ujawni swoje najnowsze (dziewiąte już) doroczne dzieło z serii Masters Collection. Tym, którzy choć trochę interesują się tą ekskluzywną linią whiskey, destylowaną w 100% w trzech miedzianych alembikach, już gdzieś nazwę zawartą w tytule tego posta słyszeli. A jakże! Bourbon o tym samym oznaczeniu narodził się w 2007 roku (jako drugi z serii) i również był finiszowany w winie z Sonoma-Cutrer. Było to jednak wino oparte na szczepie Chardonnay.

Tym razem winiarze z winiarni należącej, a jakże - do BF, do finiszowania tej bourbon whiskey przeznaczyli beczki po winie wyprodukowanym z owoców szczepu Pinot Noir. Selekcji beczek dokonał winemaking director z Sonoma-Cutrer, niejaki Mick Schroeter.

Produkt pojawi się na rynku już w listopadzie br. w cenie 100$ za 750ml butelkę (oczywiście na rynku pierwotnym). Nam przyjdzie zapłacić za nią 1,5-2 razy więcej i to, jeśli się pojawi gdzieś w Europie. Trzeba jednak przyznać, że może w niewielkich ilościach, ale z reguły każda edycja na stary kontynent przybywała, choć w pomniejszonych o 50ml butelkach. Należy zatem oczekiwać, że tak też będzie i w tym przypadku.

OLD FORESTER DISTILLERY - NOWA INWESTYCJA BROWN-FORMAN

Wczoraj wspominałem o nowościach i planach korporacji Brown-Forman w stosunku do flagowej marki Old Forester. Dziś chcę donieść o kolejnym kroku B-F w tym względzie. Jak się okazuje, plany rewitalizacji marki obejmują również budowę nowej destylarni i visitor center. Rzecz ma się dziać na East Main Street (czyli na słynnej Whisky Row w Louisville - tam, gdzie coraz więcej znaczących na bourbonowym rynku firm chce mieć swoje biura, centra wizytowe i demonstracyjne destylarnie (jak Evan Williams Experience należący do Heaven Hill Distilleries). 

Jednak w przypadku planów B-F nowa destylarnia wcale nie będzie się ograniczać jedynie do funkcji demonstracyjnej. Będzie to pełnoprawna destylarnia z zapleczem (między innymi z pracownią beczek, magazynem leżakowym i linią butelkującą). Nowa destylarnia docelowo ma wspomóc projekt rewitalizacji marki Old Forester, dostarczając dla niej dodatkowych ilości destylatów. By spełnić tę rolę, destylarnia ma docelowo produkować 30 beczek dziennie czyli około 120 tysięcy skrzynek gotowej do sprzedaży whisky rocznie. Uruchomienia destylarni spodziewamy się w 2016 roku. Koszt inwestycji, to wstępnie 30 mln $. Jak tylko będę dysponował choćby wizualizacją projektu budowy Old Forester Distillery, zaraz dam Wam znać.

NOWOŚCI MARKI OLD FORESTER

Old Forester Bourbon Whisky, to marka kultowego bourbona, którego twórcą jest George Garvin Brown - jeden z najważniejszych baronów bourbona i założyciel korporacji Brown-Forman.

Old Forester rzeczywiście jest kultowy, a na pewno bardzo znany i modny, ale w gruncie rzeczy tylko w USA.. Tak się jakoś w międzyczasie poskładało, szczególnie po kryzysie w amerykańskim whisky-biznesie na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego wieku, że marka Old Forester (chcąc nie chcąc) stała się marką bez mała niszową.
Echa kryzysu już dawno zamilkły, a świat ogarnął prawdziwy whisky-boom. W obliczu takiej rzeczywistość włodarze z Brown-Forman oblicze swego flagowego bourbona postanowili diametralnie zmienić. Tak oto spodziewać się możemy odświeżenia palety bourbonów Old Forester o nowe edycje, pochodzące z różnych kombinacji nastawów (batch). Pierwszym przedstawicielem nowej serii bourbonów Old Forester będzie Old Forester 1870 Original Batch. Bourbon ten ma nawiązywać do metody zestawienia whisky, jaką na początku swej kariery stosował sam George G. Brown. Według źródeł mistrz wykreował pierwszego regularnie butelkowanego bourbona mieszając ze sobą destylaty z 3 różnych destylarni. W nawiązaniu do tego faktu obecny master distiller Chris Morris stworzył Old Forestera 1870 Original Batch mieszając ze sobą destylaty pochodzące z 3 różnych magazynów leżakowych, należących do korporacji B-F. Destylaty te będą w różnym wieku, destylowane w różnym czasie i z różnym entry proof (zawartością alkoholu przy beczkowaniu). Butelka nowego Old Forestera o poj. 750 ml będzie w USA kosztować 45$. U nas, jeśli w ogóle się pojawi, kosztował będzie rzecz jasna więcej (o ile? - nie wiadomo).
Wiadomo natomiast, jakie oblicze zaprezentuje nam kolejny przedstawiciel rodziny Old Foresterów - Old Forester Birthday Bourbon. Ta limitowana doroczna edycja istnieje na rynku od 2002 roku. Wśród innych reprezentantów marki Birthday Bourbon wyróżnia się nie tylko kształtem butelki, ale i dbałością o jakość finalnego produktu. Edycja Old Forester Birthday Bourbon 2014 jak zawsze, tak i teraz, jest whisky około 12-letnią z zawartością alkoholu 97 proof (48,5%). Cena na rynku pierwotnym (czyli w USA) wynosi 60$. Jak zawsze, tak i tym razem urodzinowy Old Forester pojawi się też zapewne i na rynku europejskim. Cena będzie i w tym przypadku wyższa, choć muszę przyznać, że wciąż do przyjęcia (przynajmniej do tej pory).