JACK DANIELS WHITE RABBIT - OFICJALNE MATERIAŁY PROMOCYJNE

Właśnie dotarły do mnie oficjalne materiały promocyjne dotyczące najnowszej edycji limitowanej JD White Rabbit Saloon, o której pisałem w październiku tutaj. Dziś chcę się z Wami podzielić widokiem kilku fotek i filmem reklamowym, który ma kusić polskiego klienta. Wystarczy kliknąć tutaj.

7. EDYCJA SINGLE OAK PROJECT

W listopadzie na rynek (amerykański) weszła właśnie siódma już odsłona wielkiego projektu Buffalo Trace Distillery, znanego pod nazwą Single Oak Project (SOP). Jak zawsze edycję stanowi 8 butelek w skrzynce, każda o pojemności 375ml. Jak zwykle też wszystkie bourbon whiskey SOP zróżnicowane są pod kątem 3 zmiennych, identyczne mając pozostałe 4 aspekty produkcji. Tym razem wszystkie beczki leżakowane były w tym samym magazynie K, który charakteryzuje się obecnością drewnianych pięter. We wszystkich beczkach znajdował się destylat rozlany do nich z zawartością alkoholu (entry proof) 105 proof (52,5%). Wszystkie beczki zostały złożone z klepek pochodzących z tej samej sekcji pnia, niestety producent nie podaje, o którą sekcję chodzi (górną czy dolną). Jedyną pewną informacją co do samych beczek jest fakt, że wypalono je wszystkie od środka stopniem wypalenia #3. 

Co do różnic, to tym razem smukłe flaszki zawierają bourbon whiskey różniące się takimi parametrami, jak:
1. Czas sezonowania drewna dębowego (6 miesięcy i 12 miesięcy)
2. Grubość słoi drewna (wąskie - tight, średnie - average oraz szerokie - coarse)
3. Receptura zacieru (bourbon żytni - rye recipe oraz bourbon pszeniczny - wheat recipe)
Dodam na koniec, że magazyn leżakowy K należy do magazynów, w których piętra są wykonane wewnątrz budynku z desek drewnianych. W ostatniej 6. edycji do leżakowania beczek przeznaczono magazyn leżakowy L czyli 5-piętrowy magazyn zbudowany z cegły, o tzw. konkretnych piętrach (czyli każde piętro stanowi tu osobną, wymurowaną kondygnację). 

Wszystkich zainteresowanych Single Oak Project odsyłam między innymi na stronę SOP czyli tutaj. 

FINISZOWANIE - CZYLI WHISKY Z POSMAKIEM

"Kieliszek wina czy szklaneczkę whisky? A może oba te trunki w jednym szkle! Coraz więcej destylarni coraz częściej oferuje swoim klientom specyficzne połączenie whisky i wina. Dzieje się to poprzez krótkotrwałe przetrzymywanie dojrzałej wody życia w beczkach, w których wcześniej leżakowano wino. W efekcie tego mariażu powstaje trunek, który jest czymś więcej niż whisky; trunek o z reguły intensywniejszej barwie, w bukiecie i smaku oferujący degustatorom coś więcej, coś extra… Finiszowanie, bo tak zwie się potocznie ten zabieg, zdobywa coraz większą rzeszę destylatorów, dających podczas tego procesu upust swoim wyobrażeniom. I doprawdy nie dotyczy to wyłącznie whisky finiszowanej wyłącznie w beczkach po winie. Proceder ten zatacza znacznie szersze kręgi.

            Czym w istocie jest finiszowanie? Po pierwsze należy dysponować odpowiednio wyleżakowanym destylatem. Specjalnie użyłem tu określenia „odpowiednio”, gdyż w różnych przypadkach może to różne destylaty oznaczać. Raz jest to użycie destylatu, który pierwotnie selekcjonowany jest do „normalnej” edycji. Tak było chociażby w przypadku Wild Turkey, którego 10-letnie destylaty, zwyczajowo przeznaczane do edycji small batch bourbon whiskey zwanej Russell’s Reserve, zostały użyte do finiszowego leżakowania w beczkach po Sherry Oloroso. Innym razem jest to leżakowanie whiskey wyłącznie w celu jej późniejszego finiszowania. Tak było na przykład z ekskluzywnym bourbonem Parker’s Heritage Collection Cognac Finished, którego po stosownej maturacji w magazynach leżakowych Heaven Hill poddano finiszowemu leżakowaniu w beczkach po koniaku Frapin.

            Po drugie należy pozyskać opróżnione beczki, w których wcześniej leżakował stosowny trunek (wino, koniak czy inny alkohol). Trzecim krokiem jest przelanie partii wyleżakowanego destylatu do w/w beczek i poddanie go ostatecznemu leżakowaniu na okres z reguły nieprzekraczający kilku miesięcy. Efekt, jaki chcą takim zabiegiem uzyskać destylatorzy, oparty jest na fakcie, iż opróżniona beczka, powiedzmy po winie, zawiera w swym drewnie dość znaczne pokłady tego trunku. Dodatkowe finiszowanie na przykład whiskey ma więc wzbogacić jej paletę aromatyczno-smakową o pakiet dodatkowych elementów, pochodzące tak z alkoholu przetrzymywanego wcześniej w danej beczce, jak i z jej przesyconego tymże alkoholem drewna. Nieobojętny na opisywane tu traktowanie jest też i kolor finiszowanej whiskey, szczególnie jeśli chodzi o beczki po wzmacnianych winach typu sherry czy porto. Ostatnio cennymi nabytkami okazują się też klasyczne wina, jak Chardonnay, Cabernet czy Zinfandel.

            Ponieważ finiszowane whiskey znajdują sobie na światowych rynkach coraz to więcej fanów, wiele destylarni podejmuje wyzwanie i coraz śmielej eksperymentuje z zabiegiem dodatkowej maturacji w „obcych” beczkach, doskonaląc ją w coraz większym stopniu. Jednak należy tu podkreślić, że z technicznego punktu widzenia tzw. finiszowanie nie jest w żadnym razie nowym odkryciem. Bynajmniej, trzeba by owe finiszowanie uznać za działanie w swej istocie dość wiekowe. „Beczki po winie były dość powszechnymi beczkami z wyboru już na przełomie XIX i XX wieku.” – mówi John Campbell, manager Laphroaig Distillery, który sam używał beczek po sherry oloroso do finiszowanie swojej whisky Laphroaig 25YO – „Używamy innych beczek wtedy, gdy poszukujemy czegoś specjalnego, innego od normalności.” I tak na przykład beczki po sherry od siostrzanej firmy Harvey zostały użyte do wzbogacenia i tak mocno charakterystycznej palety tej whisky z Islay o akcenty „świątecznego ciasta”, wśród których na czoło miałyby wysuwać się nuty rodzynek, cynamonu i suszonych moreli........" 

Przeczytaliście właśnie fragment mojego najnowszego artykułu, który ukaże się na dniach w listopadowym numerze miesięcznika Rynki Alkoholowe. Tym razem, jak można się zorientować, poruszam w nim problematykę finiszowego leżakowania whiskey (oraz innych alkoholi mocnych) tak pod względem technicznym, marketingowym, jak i doznaniowym. Ponieważ temat finiszowania, szczególnie w świecie american whiskey, jest nader aktualny, z pewnością będę go poruszał w przyszłości (być może już w Rynkach Alkoholowych, które ukażą się za miesiąc, czyli w grudniu). Póki co zapraszam do lektury całego mojego tekstu w bieżącym wydaniu RA, które już tuż tuż...

ANGEL'S ENVY - BOURBON FINISZOWANY W BECZKACH PO PORTO

Angels Envy Bourbon - jest to bourbon whiskey, która po 5 latach spędzonych w nowej, wypalanej od środka dębowej beczce została przelana na 6 mcy do beczek po porto. Zabiegu selekcji whiskey i beczek do finiszowania oraz samego dodatkowego leżakowania dokonał Lincoln Henderson - emerytowany już wieloletni master distiller Brown-Forman Distillery i (co za tym poszło) Woodford Reserve Distillery. Obecnie Lincoln wraz ze swoim synem rozkręcają własny whiskey-biznes pod nazwą Louisville Distilling Company. Na razie nie destylują, tylko kupują destylaty od innych producentów, ale z tego co wiem, szykują się właśnie do rozpoczęcia własnej destylacji.
Co do samej whiskey i doznań z jej degustacji - niestety generalne rozczarowanie. To bourbon whiskey zdecydowanie nie warta swej dość wysokiej ceny. Bukiet płaski. Paleta smakowa z przewagą tonów zbożowych, niezwykle podobny do młodych bourbon whiskey od Buffalo Trace (czyżby stamtąd pochodziły destylaty?) i (dla mnie) niezbyt przyjemnych. Niuanse porto ledwo wyczuwalne tak w smaku, jak i finiszu. Wrażenie ogólne o wątpliwym entuzjaźmie. Myślę, że whiskey ta jest mimo wszystko za młoda do finiszowania w beczce po czymkolwiek - porażka!!! Za podobne pieniądze lepiej kupić Bookersa - czeka tam symfonia wszelakich doznań.

ALCHEMIST - CZYLI SZKOCKI BOURBON!

Od razu przyznam się do małej prowokacji zawartej w tytule tego posta, ale zaraz wszystko wyjaśnię.
W USA, tak jak w Szkocji, działa szereg firm, które sprzedają whisky sami jej nie produkując. Mówię tu o niezależnych dystrybutorach, tudzież niezależnych formach butelkujących, zwanych Independent Bottlers (lub Non-Distiller Producers). Firmy takie skupują beczki whisky na wolnym rynku lub bezpośrednio od destylarni i następnie butelkują tak zdobytą wodę życia pod swoją marką. W sumie nie jest to zdrożny proceder i nic złego w nim nie ma. Często taka firma miesza zdobyte od kilku destylarni whisky według własnego klucza uzyskując tym niepowtarzalną paletę. Innym razem whisky od niezależnego producenta bywa rozlana bez jakiegokolwiek mieszania, wprost z pojedynczej beczki, jako tzw. single cask (single barrel).
Choć mogę wymieniać tu jeszcze więcej aspektów dotyczących praktyk stosowanych przez Independent Bottlers, to będą one raczej wspólne dla takich firm w USA i Szkocji. Jednak różnią się one znacznie podejściem do jednej kwestii na pewno - tak, jak w Szkocji niezależni dystrybutorzy z natury nie ukrywają przed konsumentem źródła swojej whisky (podając po prostu na etykiecie nazwę destylarni, z której dana whisky pochodzi), tak w USA nagminną praktyką jest skrzętne ukrywanie prawdziwego źródła destylatu. Co więcej, często zdarza się, że taki amerykański dystrybutor konsekwentnie, choć nieudolnie próbuje wmówić konsumentowi, że sam jest producentem whisky, którą jedynie pod własnym szyldem butelkuje. No bo czyż można brać poważnie deklaracje produkowania przez pewną "mikrodestylarnię" 3-letniej bourbon czy rye whisky wiedząc, że licencję na destylację firma ma od góra pół roku! Czyżby cud? :)
Wracając jednak do mojej tytułowej prowokacji. Otóż z rzadka jeszcze, ale (jak jawi mi się w wizjach:) w przyszłości coraz częściej, bourbon whiskey interesują się również Independent Bottlers z Europy. Jakiś czas temu znany entuzjastom szkockich maltów Ian MacLeod Distillers Ltd. wypuścił na rynek 13-letnią bourbon whiskey w wersji single barrel (z pojedynczej beczki). Pochodząca z Barton Brands (obecnie Barton 1792 Distillery) whiskey nazywała się Two Bobs i była rozlana bez uprzedniego rozcieńczania i filtrowania.
Od tamtej pory raczej cisza zapanowała na polu niezależnego rozlewania amerykańskiej whiskey na ziemi szkockiej. Aż tu doszły mnie słuchy, że w mijającym już powoli roku 2012 seria niezależnych butelkowań whisky "Alchemist", wśród których z łatwością znaleźć można malty z Highland Park, Springbank czy The Macallan, wzbogaciłą się o bourbon whiskey z Heaven Hill Distilleries. Twórcą serii Alchemist jest szkocki independent bottler - Alchemy Beverage. Firmę założył Gordon Wright, współzałożyciel Murray McDavid.
Alchemist Heaven Hill Aged 12 Years (bo tak nazywa się opisywana tu bourbon whiskey), to whiskey wydestylowana  w 1999 roku przez... no właśnie. Przyznam, że nie dałbym sobie uciąć żadnego z członków, aby potwierdzić, że whiskey tę wydestylowała Heaven Hill. Mówię to dlatego, że od 1997 do praktycznie 2000 roku whiskey dla HH destylował Jim Beam i Brown Forman (oczywiście niejednocześnie). Było tak dlatego, że pod koniec 1996 roku macierzysta destylarnia HH w Bardstown doszczętnie spłonęła, zaś zakontraktowane whiskey dla HH od tamtej pory destylowały wspomniane przeze mnie zaprzyjaźnione destylarnie (i to w tej kolejności). W 1999 HH kupiła od Diageo Bernheim Distillery w Louisville, w której destyluje do dziś. Jednak zanim HH dostosowała Bernheim do swoich potrzeb, minął rok. Podobno HH pod koniec 1999 wykonywało już próbne destylacje, jednak wciąż odbierało licencyjnie wyprodukowaną dla niej whiskey od Brown Forman. Czy zatem Alchemist Heaven Hill Aged 12 Years, to rzeczywiście whiskey wydestylowana przez Heaven Hill, czy tylko kupiona od niej w 2011 roku (po 12 latach leżakowania mimo wszystko w magazynach HH)?
Wiadomo na pewno, że whiskey ta ma zawartość alkoholu na poziomie 92 proof (46%) i kosztuje w USA około 90$ (taki import zwrotny...). W Europie można upolować tę whiskey w cenie około 60 funtów. W sumie ciekawa propozycja, bo w swej konfekcji niecodzienna. Jednak można spokojnie kupić 12-letniego Elijaha Craiga, który jest oryginalną bourbon whiskey z Heaven Hill Distilleries, w cenie około 25 funtów, a w Polsce za ok. 150 zł. I to naprawdę niezła whiskey. Jeśli więc mam radzić, Elijaha Craiga państwo raczej sobie kupcie :)

NOWY MASTERS OD WOODFORD RESERVE

Jak niosą wieści, na horyzoncie nowości bourbon whiskey przełomu 2012/2013 jawi się kolejna gratka dla entuzjastów i kolekcjonerów tego gatunku. Tym razem chodzi o Woodford Reserve Masters Collection, serię whiskey w 100% destylowaną w trzech miedzianych alembikach, jakie na co dzień pracują w jednej z najstarszych destylarni bourbon whiskey w USA - Woodford Reserve Distillery. Destylarnia pod rządami koncernu Brown-Forman ostatnimi laty znakomicie sobie radzi. Jej ekskluzywna doroczna seria Masters Collection stanowi niespodziankę raz za razem, skrywając w swych eleganckich stylizowanych butelkach coraz to inny eksperyment związany z whiskey. Co to jest tym razem?

Woodford Reserve Masters Collection Four Wood (bo tak się on oficjalnie zwie), to bourbon whiskey wydestylowana we wspomnianych trzech alembikach zgodnie ze sztuką produkcji Straight Bourbon Whiskey. Następnie master distiller Chris Morris finiszował ją w trzech kolejnych beczkach:
1. beczce z drewna klonowego (maple wood)
2. beczce po sherry (sherry wood)
3. beczce po porto (port wood)

Four Wood jest siódmym wcieleniem serii Masters Collection (po Four Grain, Sonoma-Cutrer Finish, Sweet Mash, Seasoned Oak Finish, Maple Wood Finish i Rare Rye). Według producenta nastaw przeznaczonej do tej edycji bourbon whiskey po stosownej maturacji (niestety nie ujawniono na razie, jak długiej) w nowych wypalanych od środka dębowych beczkach podzielono na trzy części. Każdą z nich poddano finiszowemu leżakowaniu w wyżej wymienionych beczkach z osobna (tu też nie wiadomo nic o czasie tego zabiegu), po czym zmieszano je ze sobą i rozlano do butelek. Zawartość alkoholu tej whiskey ma wynieść 94,4 proof (47,2%), zaś cena na rynku pierwotnym - 100$ za 750ml butelkę. W amerykańskich sklepach najnowszy Masters ma się pojawić na początku przyszłego roku.

BARTON 1792 DISTILLERY - HISTORIA I TERAŹNIEJSZOŚĆ

            "Rynek amerykańskiej whiskey, w tym szczególnie mojej ulubionej bourbon whiskey, sukcesywnie się rozwija, również w Polsce. Na wirtualnych półkach krajowych sklepów internetowych coraz odważniej i liczniej pojawiają się nikomu nieznane marki bourbon whiskey. Wśród nich namierzyłem ostatnio kilka brandów pochodzących z Barton 1792 Distillery, jak Ten High, Very Old Barton czy 1792 Ridgemont Reserve. Skąd one pochodzą i czy warto wydać na nie nawet kilkaset złotych?

            Poznanie historii Barton 1792 Distillery, znanej również, jako Tom Moore Distillery oraz Barton Brands, momentami do żywego przypomina detektywistyczne śledztwo. Wielu amatorów american whiskey nawet nie ma świadomości, że taka destylarnia w ogóle istnieje. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że tylko jedna marka whiskey z Barton oferowana jest regularnie poza bourbonowym zagłębiem czyli stanem Kentucky. Jest nią wprowadzony na rynek w 2002 roku 1792 Ridgemont Reserve. Skąd ta data w nazwie? Ma ona otóż upamiętniać fakt oddzielenia się Kentucky od Virginii i przystąpienia do Unii, jako 15-ty stan USA.  Pozostała część nazwy również niepozbawiona jest swojej historii, jednak póki co ją pominę z racji tego, że dla jednych może ona okazać się śmieszna, ale dla innych już niekoniecznie.

Nie zważając jednak na nazwę należy podkreślić, że to naprawdę niezła whiskey, wokół której zaczęło niestety krążyć wiele mitów. Część jej miłośników na przykład ślepo wierzy w to, że jest to jedyna marka whiskey, jaką produkuje Barton (tak jak ma to miejsce w przypadku chociażby Woodford Reserve czy Four Roses). Inni z kolei są przeświadczeni, że marka ta nie należy do żadnej destylarni, a jedynie jest tworem niezależnej firmy butelkującej. Jak wiemy, firma taka sama nie destyluje, a jedynie z pietyzmem (lub bez) selekcjonuje beczki przechowujące destylaty, wyprodukowane prze egzystujące destylarnie. Oczywiście nic w tym złego. Na rynku znanych jest wiele naprawdę porządnych marek, które są dziełem Independent Bottlers, jak Jefferson’s Reserve, Noah’s Mill czy Angle’s Envy. Problem w tym, że w przypadku 1792 Ridgemont Reserve jest to nieprawdą. To bourbon whiskey zacierana, destylowana, leżakowana i butelkowana niegdzie indziej, tylko w destylarni Barton 1792. W dodatku nie jest to wcale jedyna marka bourbon whiskey, jaka tam powstaje......."

To tylko początkowy fragment mojego najnowszego artykułu, jaki ukazuje się co miesiąc na łamach miesięcznika Rynki Alkoholowe. Cały tekst oczywiście w numerze październikowym. Opisuję w nim historię destylarni bourbon whiskey, o której nie każdy wie, że w ogóle istnieje. Rzecz jasna nie zapominam też o tym , co się w niej dzieje dziś i co ciekawego można dzięki jej działalności upolować. Zapraszam w imieniu autora (czyli własnym:). Miłego poczytania...

GEORGE DICKEL RYE WHISKY!!!

Fani Jack Daniels Tennessee Whiskey z pewnością wiedzą, że ich ulubiona JD nie jest jedyną na świecie whiskey, jak powstaje w stanie Tennessee. W sumie jest ich kilka, o czym piszę na mojej stronie poświęconej american whiskey pod adresem: http://american-whiskey.cba.pl/tennessee.php. Jednak wśród nich tylko jedna może konkurować z JD, i choć może nie skalą produkcji, to jakością na pewno. Mówię tu o George Dickel Tennessee Whisky (GD), która powstaje w Cascade Distillery w Tulahomie. Produkcja tej whisky w gruncie rzeczy nie odbiega od zasad produkcji JD. Jest rzecz jasna kilka elementów różniących w tym względzie obie destylarnie, ale raczej w randze szczegółów.
Myślę, że mało kto spodziewał się na horyzoncie zupełnie innego gatunku whisky spod znaku GD. A tu proszę - GD Straight Rye Whisky! Na tym tle coraz jaśniejszy staje się powód wypuszczenia na rynek przez destylarnię Jack Daniel surowego destylatu przyszłej Rye Whiskey pod nazwą JD Unaged Tennessee Rye, o której pisałem tutaj.
A czym naprawdę jest George Dickel Rye? To reprezentant gatunku Straight Rye Whisky, czyli whisky min. wydestylowanej z ponad 50% udziałem żyta w recepturze i leżakowanej w nowej dębowej beczce przez minimum 2 lata. Zacier do GD Rye zawierał dokładnie 95% żyta i 5% słodu jęczmiennego (czyli dość wyjątkowo, bo najczęściej receptura do typowej straight rye whisky, to 51% żyta, kilka % słodu jęczmiennego i reszta dopełniana kukurydzą). Destylat następnie spędził co najmniej 5 lat w beczce (wg danych producenta), by zostać ostatecznie zalany do 750ml butelki z zieloną etykietą z zawartością alkoholu 90 proof (45%). Nowość ma się pojawić na rynku amerykańskim już w listopadzie, a jej cena na rynku pierwotnym ma wynieść około 25$.
PS. Zastanawiam się, kto tak naprawdę wydestylował GD Rye. Czy była to rzeczywiście Cascade Distillery (która na co dzień produkuje GD Tennessee Whisky)? Receptura nowej GD do złudzenia przypomina recepturę destylatów, używanych do zestawienia Bulleit Rye Whiskey. Obie marki, i GD i Bulleit, należą do jednego właściciela, a jest nim Diageo. Bulleit, to marka, która realnie nie powstaje w żadnej czynnej destylarni. Destylaty do Bulleit Rye produkuje gigantyczna destylarnia z Indiany - LDI (Lawrenceburg Distillers Indiana). Czyżby te same destylaty zasilały teraz markę GD? Jak zdobędę więcej informacji na ten temat, to oczywiście zaraz dam znać. Póki co rzućcie okiem na jedną z pierwszych (i nielicznych) fotek nowej George Dickel Rye:

JACK DANIELS WHITE RABBIT W POLSCE!

We wrześniu zachęcałem wszystkich miłośników marki Jack Daniels do zagranicznych zakupów pewnej flaszeczki. Chodziło o JD White Rabbit Saloon 120th Anniversary (patrz tutaj). Tym razem mam jeszcze lepsze wieści. White Rabbit będzie dostępny w Polsce i to już w grudniu. Poniżej przedstawiam notatkę prasową na ten temat:

"W grudniu na półkach sklepowych pojawi się Jack Daniels Old No 7 w butelce upamiętniającej 120-lecie powstania baru założonego przez Jacka Daniela w Lynchburgu.

Właśnie mija 120 lat od otwarcia przez Jaspera Newtona Daniela baru Pod Białym Królikiem. Z tej okazji najstarsza w Stanach Zjednoczonych destylarnia wprowadza na rynek limitowaną edycję butelek whiskey Jack Daniels White Rabbit Saloon. Ich stylistyka i jasna etykieta nawiązują do legendarnego baru założonego przez Jacka.

Jack zawsze był wierny duchowi przedsiębiorczości. Aby witać odwiedzających Lynchburg i promować swoją whiskey zbudował bar Pod Białym Królikiem. Butelka White Rabbit Saloon jest upamiętnieniem tego baru mówi Carmen D'Ascendis, Jack Daniels Global Creative Director.

Trunek zawiera  43% alkoholu, a butelki o pojemności 700ml będą opakowane w wyjątkowe, ozdobne pudełka.

Pod Białym Królikiem

Choć w miasteczku Lynchburg w stanie Tennessee od niemal stu lat nie można kupić żadnego

alkoholu, był taki czas, gdy na niewielkim rynku miejskim znajdowały się dwa bary: Pod Białym Królikiem i Pod Czerwonym Psem. Oprócz tego, że posiadały intrygujące nazwy, to stanowiły własność jednego z czołowych obywateli Lynchburga Jacka Daniela.

To nic, że Jack mierzył zaledwie 155 cm wzrostu. Wśród lokalnych przedsiębiorców był gigantem. Nie wystarczyło mu jednak produkowanie whiskey sygnowanej jego imieniem i nazwiskiem oraz sprzedawanie jej kupcom w Tennessee i północnej Alabamie. W 1892 r. otworzył przy miejskim rynku dwa własne bary.

Niejednokrotnie w trudnych czasach, Jack w swoich barach podnosił na duchu mieszkańców miasteczka. W listopadzie 1892 roku na rynku wybuchł pożar, który strawił większość zabudowań przy wschodniej i południowej pierzei. Jednak bary Jacka pozostały nietknięte i sporo zarobiły w czasie, gdy odbudowywano miasto.

W czasie paniki na giełdzie w 1907 roku Jack pomógł odeprzeć oblężenie lokalnego banku, którego był dyrektorem, stawiając wszystkim kolejkę w barze Pod Białym Królikiem. Wtedy też ogłosił zebranym, że Bank Farmerski pozostanie otwarty.

W barze Pod Białym Królikiem goście mogli podejść do lady, która biegła przez całą długość lokalu, oprzeć zmęczoną stopę na mosiężnym podnóżku i cieszyć się orzeźwiającym powiewem płynącym z obracających się nad ich głowami elektrycznych wiatraków, będących ówczesnym luksusem. Jeśli klientom dopisało szczęście, mogli trafić na Jacka, który zawsze stawiał kolejkę swoim przyjaciołom."

JESIENNE NOWOŚCI 2012

Wrzesień i październik, to miesiące, w których pojawia się najwięcej nowości z bogatej rodziny american whiskey (w tym ich królowej czyli bourbon whiskey). Oto kilka nowinek, jakie udało mi się wyśledzić w ostatnim tygodniu:
1. Lincoln Henderson, wieloletni (i juz od kilku lat emerytowany) master distiller Brown-Forman Distillery niedawno rozkręcił własny whiskey-biznes pod nazwą Louisville Distilling Co. Pierwszym produktem nowej firmy był Angels Envy - około 5-letnia bourbon whiskey finiszowana w beczkach po porto. Jak się właśnie dowiedziałem, L. Henderson planuje wypuścić na rynek kolejne whiskey z logo Angles Envy. Pierwsza to nowe wspomnianej wyżej whiskey port finished, ale w wersji barrel proof (czyli bez rozcieńczania). Druga propozycja, to również bourbon whiskey, jednak o podwyższonym percentażu żyta w recepturze (high rye recipe). Po maturacji destylaty zostały przelane na finiszowanie do beczek po karaibskim rumie.
2. Wild Turkey Distillery zapowiedziała kolejną nowość. Tym razem będzie to trzecie wcielenie whiskey z rodziny Russells Reserve. Wciąż niestety producent nie podaje zbyt dużo szczegółów. Jedyne co wiem, to to, że zawartość alkoholu nowej whiskey wyniesie standardowe dla WT 101 proof (50,5%) - na szczęście! Będzie to oczywiście wersja small batch, tym razem bez oznaczenia wieku destylatu.
3. Jak co roku, tak i tym razem Heaven Hill Distilleries przygotowuje kolejne wydanie bourbon whiskey Evan Williams Single Barrel Vintage. W tym roku chodzi o rocznik 2003.
4. Rodzina Michter's bourbon whiskey wzbogaci się o rzadkie dla niej wydanie. Mowa o Michter's Single Barrel 20YO. Jako że Chatham Imports jest "tylko" niezależnym dystrybutorem, do końca nie wiadomo, kto jest prawdziwym wytwórcą tej naprawdę leciwej jak na bourbona whiskey.
5. Tuthilltown, mała destylarnia z Nowego Jorku produkująca znane w świecie whiskey Hudson, zapowiedziała właśnie bourbon whiskey, leżakowaną przez 6 lat w standardowej 53-galonowej beczce. To wbrew pozorom znacząca nowość biorąc pod uwagę fakt, że do tej pory Tuthilltown maturował swoje whiskey w małych beczkach (ok. 15-galonowych).
To na razie tyle. Wciąż jednak będę śledził rynek american whiskey i wyławiał z niego kolejne nowości. Zatem do następnego razu...