JACK DANIELS UNAGED TENNESSEE RYE - KOMENTARZ PRODUCENTA (I MÓJ)

Niedawno pisałem o sensacyjnej nowości rodem z Jack Daniel Distillery czyli o Jack Daniels Unaged Tennessee Rye (patrz tutaj). W moim opisie brakowało jednak kilku danych, jakich poskąpiła destylarnia JD. Dziś jednak sprawa ma się inaczej. Światowe teksty, traktujące o najnowszym JD, skomentował wreszcie sam producent.
Potwierdził on skład procentowy ziaren w zacierze (przypomnę, że to 70% żyta, 18% kukurydzy i 12% słodu jęczmiennego). Dodał jednak, że ich produktu nie można nazwać "wódką", ponieważ wydestylowano go znacznie poniżej normy prawnej dla wódki (która wynosi 190 proof i więcej czyli 95% i ponad). Dokładnie poziom alkoholu w wydestylowanym spirytusie wyniósł 140 proof (70%), co pozwala zaliczyć taki alkohol do "Neutral Spirit" (dokładnie taka nazwa widnieje na etykiecie najnowszego JD).
Kolejnym argumentem przedstawiciela JD na poparcie swojej tezy jest inny zapis prawny (TTB) dotyczący wódki. Mówi on, że "wódka", to alkohol "pozbawiony charakterystycznego aromatu, smaku i koloru", zaś ich destylat takimi atrybutami jest opatrzony, co ma gwarantować właśnie niższy poziom alkoholu w destylacie. Wiemy też (wreszcie), że destylat przeznaczony do edycji Jack Daniels Unaged Tennessee Rye został poddany filtrowaniu przez 3-metrową warstwę klonowego węgla drzewnego (proces charcoal-mellowing).
W obliczu powyższych argumentów przedstawiciele JD (po konsultacji ze swoim działem prawnym i działem reklamy) konkludują, że ich najnowszy Jack powinien być sklasyfikowany, jako "Unaged Whiskey". Etykieta zaś dzierży napis "Neutral Spirit" wyłącznie z powodu braku zgody stosownego urzędu (TTB) na napis proponowany przez JD. I tu, na koniec, pada ostry komentarz przedstawiciela Jack Daniel Distillery, że w obliczu takiego stanowiska TTB należy uznać, że każda ewentualna whiskey jest "neutral spirit", dopóki nie zostanie wlana do dębowej beczki.
I cóż?...
Spróbuję zebrać to w prostą i możliwie logiczną całość. Otóż Jack Daniels Uneaged Tennessee Rye, to w zasadzie Straight Rye Whiskey, której nie można jednak nazwać whiskey z powodu braku jej kontaktu z beczką (jest to surowy destylat spełniający wszystkie regulacje prawne odnośnie zacierania, fermentacji i destylacji whiskey, poddany filtracji typowej dla whiskey JD, jednak nieleżakowany w beczce ani minuty). W slangu destylatorów jest więc to "White Dog". Gdyby JD na taki napis zdecydował się od razu, wszyscy zainteresowani tematem od razu wiedzieliby, o co chodzi i nie byłoby niepotrzebnych rozbieżności w interpretacji. To również pozwala na zaryzykowanie odpowiedzi na postawione przeze mnie w poprzednim poście pytanie" "Po co takiemu molochowi, jak JD, taki produkt?" - Otóż dam sobie uciąć to i owo za hipotezę, że właśnie w tej chwili JD wlewa ogromne ilości swojego najnowszego destylatu do nowiutkich dębowych beczek, by za kilka lat zaoferować rynkowi Jack Daniels Tennessee Rye Whiskey (czyli w gruncie rzeczy Straight Rye Whiskey poddaną jedynie specyficznej filtarcji zwanej charcoal-mellowing (co nie sprawi wcale, że whiskey ta przestanie być Straight Rye Whiskey). Zaś dzisiejszy Jack Daniels Unaged Tennessee Rye ma tylko podgrzać atmosferę oczekiwania. Brawo JD!
Pozwolę sobie na koniec zauważyć pewną sprzeczność w tłumaczeniu przedstawicieli JD, jakoby ich produkt powinien nazywać się "unaged whiskey". Na rynku istnieje wiele produktów opatrzonych etykietą "white whiskey". Są to destylaty wyprodukowane zgodnie ze sztuką (i prawem) produkcji american whiskey, które miały wszak minimalny, ale jednak kontakt z beczką. Gdyby tego kontaktu nie było, ich "white whiskey" nie mogłyby nazywać się (jak proponuje JD) "unaged whiskey", ponieważ przede wszystkim nie mogłyby nazywać się "whiskey". To tak na marginesie...

NOWY PHC - cd.

O najnowszej edycji 2012 Parkers Heritage Collection pisałem już dwukrotnie (tutaj i tutaj). Dziś przedstawiam oficjalne zdjęcie od Heaven Hill Distilleries:

Ponadto wspomnę tylko, że najnowsza edycja PHC obejmie jedynie 7.500 butelek w cenie pierwotnej 80$/750ml. Warto zastanowić się nad jej kupnem, nawet jeśli europejska cena będzie 2 razy większa. Piszę to dlatego, że PHC to american whiskey o bardzo dużym potencjale wzrostu ceny, więc jeśli nie dla konsumpcji, to dla kolekcji warto sięgnąć głębiej do portfela, by choć jedną z whiskey PHC umieścić w swoim barku.

JIM BEAM JACOBS GHOST WHITE WHISKEY

W moim ostatnim poście, poświęconym najnowszemu produktowi Jack Daniel Distillery Jack Daniels Unaged Tennessee Rye wspomniałem o podobnym pomyśle w innej potężnej amerykańskiej destylarni whiskey. Chciałbym więc teraz poświęcić mu kilka słów. Mowa o Jim Beam Jacobs Ghost White Whiskey.
White Whiskey jawi się ostatnio, jako nowa kategoria wody życia. Proceder jej produkcji uprawiają głównie małe rodzinne mikrodestylarnie, których ambicją jest wytwarzanie w przyszłości dojrzałej whiskey. Najczęściej jednak takie małe przydomowe manufaktury muszą na początku swojej działalności zadbać o płynność finansową przedsięwzięcia. Jest na to kilka sposobów. Jednym z nich jest właśnie sprzedawanie niedojrzałych, prawie (lub w ogóle) nieleżakowanych w beczkach spirytusów, które oczywiście wydestylowane zostały z zachowaniem wszelkich prawideł należnych gatunkowi whiskey. Produkty takie zwą się White Whiskey i rzeczywiście są praktycznie bezbarwne. To jednak, czy wciąż są to whiskey, to zupełnie inna kwestia. Jest tak dlatego, że pod szyldem White Whiskey producenci nierzadko sprzedają destylaty ledwo co wykroplone wprost z aparatu destylacyjnego. Destylaty te nigdy nie widziały beczki nie tylko od środka, ale i od zewnątrz. To tzw. White Dog, który ma być whiskey, ale po uprzednim jego wyleżakowaniu w dębowej beczce. White Dog z punktu widzenia prawa nie jest whiskey. Pomijają jednak ten fakt niektórzy producenci, nazywając surowe destylaty własnie White Whiskey.

Z Jim Beam Jacobs Ghost White Whiskey na szczęście jest inaczej. To standardowa whiskey Jim Beam, leżakowana jednak tylko nieco ponad rok. Nazwa nawiązuje do pierwszego amerykańskiego destylatora w rodzinie, mentora rodu z Nowego Świata, Jacoba Boehma. Skoro whiskey ta leżakowała w beczce rok i nieco dłużej, to powinna być opatrzona całkiem wyraźną barwą. Jednak Jacobs Ghost jest naprawdę klarowna. Jak się okazuje, osiągnięto ten efekt poprzez gruntowną filtrację, która usunęła w tej whiskey nie tylko kolor, ale i część szorstkich i nieprzyjaznych dla konsumenta akcentów palety (tak charakterystycznych dla młodej, ledwo co zapakowanej do beczki whiskey). W efekcie Jacobs Ghost jest podobno znacznie łagodniejsza w smaku od surowych destylatów "white dog" i nawet od wielu innych white whiskey, pochodzących od konkurencji (głównie wielu mikrodestylarni).
W przeciwieństwie zatem do Jack Daniels Unaged Tennessee Rye najnowszy produkt James B. Beam Distilling Co. jest pełnoprawną whiskey (white whiskey - jak kto woli). Z tego, co na razie wiem, Jim Beam Jacobs Ghost White Whiskey sprzedawana będzie w butelkach 50ml i 375ml z zawartością lkoholu 40% (80 proof). Ceny jeszcze nie znam.

JACK DANIELS UNAGED TENNESSEE RYE !!!

I stało się. Jak wspominałem o możliwości zaistnienia niemożliwego w destylarni Jack Daniel jeszcze w lipcu tutaj, to szczerze mówiąc sam nie wierzyłem, że choć trochę z tego, co przeciekało tu i ówdzie, może być prawdą.
Teraz już wiem, że Jack Daniel Distillery przygotowała dla swoich fanów absolutną nowość. To Jack Daniels Unaged Tennessee Rye. Jednak nowość ta w rzeczy samej whiskey nie jest. Śmiem nawet twierdzić, że to zwyczajna wódka, choć może w niezwyczajnym wydaniu. Czemu tak twierdzę?
Przede wszystkim producent mimo kampanii reklamowej nowego produktu skąpi jednak większych ilości rzetelnej wiedzy na jego temat - przynajmniej na razie. Wiemy na pewno, że receptura Jack Daniels Unaged Tennessee Rye (JDUTR), to 70% żyta, 18% kukurydzy i 12% słodu jęczmiennego. To pierwsza od czasów prohibicji zupełnie nowa receptura, jaka została użyta w destylarni JD. Trzeba przyznać, że większość amerykańskich Straight Rye Whiskey zawiera w recepturze niezbędne w prawie minimum 51% żyta i nie więcej. Tutaj mamy 70%, ale to przecież nie jest Straight Rye Whiskey. To w ogóle nie jest whiskey.
Zgodnie z amerykańskim prawem whiskey musi być przetrzymywana w dębowej beczce. W odróżnieniu od prawa europejskiego w USA nie określono jednak minimalnego okresu leżakowania. W praktyce wystarczy więc wlać odpowiednio wyprodukowany destylat do beczki, odczekać powiedzmy 5 minut i wylać go z beczki pod nazwą "whiskey". W przypadku JDUTR nie odczekano owych 5 minut, bo w ogóle nie wlano spirytusu do beczki. Już sama etykieta informuje konsumenta, że to nie whiskey, a "Neutral Spirit" (czyli jak by nie było WÓDKA). To może oznaczać, że już podczas destylacji nie uwzględniono wymaganego w prawie (dla whiskey) górnego limitu zawartości alkoholu, jakim w USA jest 80% (160 proof) i prawdopodobnie celowo go przekroczono. Ponadto producent ani słowem nie wspomina o charakterystycznym dla niego filtrowaniu destylatu przez 3-metrową warstwę klonowego węgla drzewnego (słynne "charcoal mellowing"). A w końcu to on sam tak często, jak się to dało, podkreślał fakt owej filtracji, jako głównego wyróżnika JD Tennessee Whiskey od wszelkich innych Bourbon Whiskey.

Neutral Spirit i Whiskey, to dwa technicznie wykluczające się terminy. Ten pierwszy nigdy nie może stać się whiskey, nawet jeśli spędzi jakikolwiek czas w dębowej beczce. Neutral Spirit, to po prostu wódka i już.
Pytanie tylko, po co taki producent, jak Jack Daniel Distillery, postanowił wypuścić na rynek zwykłą (czy jak kto woli - niezwykłą) wódkę? Czyżby taki moloch, jak JD, chciał zjeść kawałek tortu zarezerwowanego do tej pory głównie dla mikrodestylarni? I tak i nie. Mikrodestylarnie owszem produkują coś na wzór opisywanej JDUTR, jednak tylko na wzór. Najczęściej są to pełnoprawne "whiskeyowe" destylaty, które po leżakowaniu w beczce mogłyby stać się pełnoprawnymi whiskey (przynajmniej w sensie encyklopedycznym). Mikrodestylarnie nazywają je "white whiskey" i leżakują je z reguły bardzo, bardzo krótko, po czym sprzedają je dla zapewnienia płynności finansowej swojej nowiutkiej destylarni, która dzięki temu w przyszłości powinna jednak zacząć produkować porządną whiskey.
Istnieje też taki produkt, jak "white dog", który zwykle oznacza surowy destylat, opuszczający aparat destylacyjny w amerykańskiej destylarni whiskey. Ostatnio można kupić takie zabutelkowane białe psy, jako ciekawostkę dla koneserów whiskey w czystej postaci oraz dla wielbicieli drinków na jej bazie. Tak robią wielcy producenci, jak np. Heaven Hill czy Buffalo Trace.
Jack Daniel idzie jednak własną drogą. Czy słusznie, to dopiero się okaże. Niewątpliwie nowy produkt ze znaczkiem JD, to zwyczajnie ogromna gratka dla wielbicieli i kolekcjonerów marki. Myślę więc, że cokolwiek zrobią faceci z JD, a co nie będzie ich "zwyczajną" i powszechnie znaną Tennessee Whiskey, powinno zrobić furorę na konsumentach z całego świata. Zresztą ja sam spróbuję upolować jedną taka flaszeczkę, choć do końca nie jestem pewien, czy w celach konsumpcyjnych...
PS1. Dodam tylko, że Jack Daniels Unaged Tennessee Rye sprzedawany będzie w USA w cenie 50$, z zawartością alkoholu 40% (80 proof).
PS2. Wiem już na pewno, że Jim Beam też szykuje małą rewolucję w swoim portfolio, o czym napiszę wkrótce...

WODA - CICHY NIEZBĘDNIK WHISKY

           " Jest takie powiedzenie, że „dzisiejszy deszcz jest jutrzejszą whisky” i trzeba przyznać, że szczególnie w Szkocji sprawdza się ono znakomicie. Każda współczesna destylarnia w gruncie rzeczy nie musi znajdować się blisko pól uprawnych czy lasów. Destylatorzy mogą kupować tony ziaren zbóż i tysiące dębowych beczek od dostawców niekoniecznie będących sąsiadami budynków destylarnianych. Jednak myliłby się ten, kto w tym momencie pomyślałby, że w związku z tym można pobudować destylarnię gdziekolwiek się chce. Jest otóż jeden element produkcji whisky, którego nie można importować czy kontraktować u oddalonych często dostawców. To właśnie ten element, jak żaden inny, decyduje zarówno o fizycznej lokalizacji destylarni, jak i praktycznie każdym etapie produkcji powstającej tam whisky. Ten element, to… woda.

Woda, to jeden z najrzadziej poruszanych i kontemplowanych składników uisge beatha, jednak dla destylatorów jest bardzo ważnym czynnikiem, wpływającym w znacznym stopniu na jakość ostatecznego produktu. Jej źródło, jakość i ilość są kluczowymi aspektami, często decydującymi o lokalizacji i sensie działania destylarni. Począwszy od parametrów geologicznych, a na charakterystyce chemicznej i mikrobiologicznej kończąc, jakość wody może uskrzydlić plany destylatorów lub zrujnować ich starania już na przedbiegach.

Kilka lat temu znany z niezależnego butelkowania wysokiej jakości whisky Duncan Taylor & Co. Ltd. postanowił zainwestować w nową destylarnię w Huntly.  Jak wspomina manager firmy Euan Shand, w trakcie planowania nowej inwestycji przyszedł czas na to, żeby skupić się na poszukiwaniach źródła, które miałoby dostateczny potencjał ilościowy dobrej jakości wody pitnej. W celu odnalezienia dla planowanej destylarni źródła wody, które spełniałoby wspomniane warunki, Shand postanowił zgłosić się do specjalistów, w miejscowym dialekcie Doric zwanych „Waater Maanie”. Mowa oczywiście o różdżkarzach precyzyjnie odnajdujących źródła wody czyli uprawiających (jak mówią w Szkocji) tzw. „doodlebugging”. Różdżkarstwo w skrócie jest tajemniczą sztuką namierzania niewidocznych pokładów źródlanej wody przy pomocy mocno nienaukowych narzędzi takich, jak rozwidlona gałązka czy wygięty w literę L pręt, które mają skutecznie wspomagać nadprzyrodzone zdolności różdżkarzy. Na miejsce akcji przybył Neil Mutch, prawdziwy poszukiwacz wody. To właśnie przy nim Euan Shand poczuł się, jak prawdziwy zawodowy różdżkarz. Okazało się bowiem, że dziadek Shanda posiadał zdolności odnajdywania podziemnych źródeł wody właśnie przy pomocy stosownie do tego celu spreparowanej różdżki. „Pamiętam, że jeszcze, gdy byłem dzieckiem, dziadek zabierał mnie ze sobą na poszukiwanie wody.” – wspomina Shand – „Moje zmysły były na tyle wyostrzone, że potrafiłem określić miejsce skutecznych poszukiwań. Kiedy pojawił się Neil Mutch, znów przypomniałem sobie o moich zmurszałych przez nieużywanie talentach. Te zaś naprawdę po raz kolejny przynosiły skutek.”........."

To był fragment kolejnego mojego artykułu, który regularnie ukazuje się na łamach miesięcznika "Rynki Alkoholowe". Tym razem, w wydaniu wrześniowym, piszę o roli wody, jako być może najważniejszego składnika whisky. Trzeba przyznać, że właśnie temu aspektowi produkcji poświęca się stosunkowo najmniej czasu i miejsca. Pomyślałem więc, że warto ten temat nieco zgłębić i "machnąłem" powyższy tekst, który w całości dostępny jest wyłącznie na łamach pisma Rynki Alkoholowe. Zapraszam więc do lektury.

BUFFALO TRACE ANTIQUE COLLECTION 2012

Przyznam, że szczególnie ulubionym przeze mnie miesiącem w roku jest właśnie wrzesień. Jest tak nawet pomimo faktu, iż właśnie w tym miesiącu kończy się astronomiczne lato, a szkoła rozpoczyna kolejny sezon "uprzykrzania" życia "biednym" uczniom. Lubię wrzesień, bo właśnie wtedy w Kentucky (i nie tylko) rządzi Bourbon Whiskey (od czasu, kiedy to władze USA ustanowiły September tzw. Bourbon Heritage Month). Przy tej okazji rozgrywa się największa impreza poświęcona królowej amerykańskich whiskey czyli Kentucky Bourbon Festival. I to właśnie na ten czas najwięksi gracze amerykańskiego whiskey-biznesu szykują swoje najważniejsze premiery, dużo premier...
Jedną z nich jest kolejna już doroczna edycja ikonicznej kolekcji rodem z Buffalo Trace Distillery - Antique Collection. W jej skład wchodzi od niedawna 5 marek american whiskey w najdoskonalszym wydaniu:
1. Eagle Rare 17YO - Bourbon Whiskey 90 proof (45%)
2. Sazerac Rye 18YO - Rye Whiskey 90 proof (45%)
3. William Larue Weller 12YO - Wheated Bourbon Whiskey 123.4 proof (61,7%) - niefiltrowany, nierozcieńczany
4. Thomas H. Handy Sazerac 6YO - Rye Whiskey 132,4 proof (66,2%) - niefiltrowany, nierozcieńczany
5. George T. Stagg 17YO - Bourbon Whiskey 142,8 proof (71,4%) - niefiltrowany, nierozcieńczany

Cena każdej butelki na rynku pierwotnym ma wynosić około 70$. Niestety w Europie cena ta co najmniej podwaja się i to długo nie zwlekając od premiery. O polskiej cenie w tym kontekście lepiej już nie będę wspominał :(

ICONS OF WHISKY AMERICA 2012

Whisky Magazine, jeden z najbardziej poczytnych magazynów poświęconych wodzie życia z wszelkich zakątków świata, ogłosił niedawno listę zwycięzców w swoim dorocznym plebiscycie "Icons Of Whisky". Tym razem chodzi o laureatów edycji 2012. Oczywiście mnie najbardziej interesuje lista dotycząca amerykańskich aspektów produkcji i producentów whiskey, dlatego powinienem teraz zamieścić wszystkich zwycięzców punkt po punkcie. Przyznam się, że trochę z lenistwa, a trochę z ogólnie pojętego pragmatyzmu postanowiłem zamieścić jedynie link do adekwatnej strony Whisky Magazine. Zatem dla poznania triumfatorów wszystkich kategorii produkcji whiskey w Ameryce po prostu kliknijcie tutaj.

DO WSZYSTKICH KOLEKCJONERÓW JACKA DANIELSA!

Wiem, że jest was wielu, was miłośników marki Jack Daniels i wszystkiego, co z nią związane (na czele rzecz jasna z najsłynniejszą whiskey świata). Dlatego czuję się zobowiązany oznajmić wam, że na rynku europejskim pojawiła się kolejna edycja specjalna waszej ulubionej whiskey JD. Chodzi o Jack Daniels White Rabbit Saloon 120th Anniversary. Ta edycja specjalna została stworzona w 120-ta rocznicę otwarcia White Rabbit Saloon, baru zlokalizowanego oryginalnie w Lynchburgu i będącego razu jednego w posiadaniu samego Mr. Jacka.

Butelka zawiera whiskey JD Old No.7 z podwyższoną zawartością alkoholu (do 43% czyli 86 proof), zapakowaną w kartonowe pudełko. Cena tej butelki jeszcze jest "normalna", ale to własnie wy, miłośnicy JD wiecie, że cena ta będzie tylko rosła... Wszystkich zainteresowanych zachęcam do kliknięcia tutaj.

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO JIMMY!!!

Guru świata ameriacn whiskey, profesor wśród destylatorów, prawdziwa ikona bourbona i wreszcie mistrz destylacji Wild Turkey Distillery obchodzi właśnie 58. rocznicę swojej pracy w destylarni z Dzikim Indykiem w tle. Mowa o Jamesie C. Russellu, który stawiał swoje pierwsze kroki w destylarni w 1954 roku!
Jimmy Russel, dziś zwany "the Master Distiller's Master Distiller", jest uczniem Billa Hughesa, który był drugim mistrzem destylacji w destylarni rodziny Rippych, gdzie powstaje dziś Wild Turkey Bourbon Whiskey. Hughes z kolei był sukcesorem samego Ernesta W. Rippy Juniora, syna oryginalnego właściciela destylarni w Lawrenceburgu.
Wszystkiego najlepszego Jimmy!!!

NAJNOWSZE WIEŚCI Z FOUR ROSES

Four Roses Distillery zapowiedziała kolejną odsłonę swojej dorocznej edycji limitowanej. Chodzi o Four Roses Small Batch Limited Edition 2012. Tym razem będzie to mix destylatów wytworzonych według 4 receptur. Zgodnie z danymi producenta powstanie zaledwie 4.000 butelek tej bourbon whiskey, która pojawi się jeszcze we wrześniu tego roku. Premiera ma mieć miejsce podczas wielkiej imprezy Kentucky Bourbon Festival, jaka odbywa się zawsze we wrześniu (miesiącu poświęconym właśnie bourbon whiskey).
Jak wspomniałem wyżej, w butelce znajdzie się mieszanka 4 rodzajów destylatów (z 10, jakie łącznie posiada Four Roses w efekcie kombinacji 5 receptur i 2 kultur drożdży). I tak w skłąd mieszanki wchodzą:
1. 17-letnia whiskey wg receptury OBSV
2. 12-letnia whiskey wg receptury OBSK
3. 12-letnia whiskey wg receptury OESK
4. 11-letnia whiskey wg receptury OBSV

Oprócz informacji o wspomnianej wyżej whiskey mam też inną wiadomość dotyczącą najsłynniejszych czterech róż z Kentucky. Destylarnia Four Roses otóż otworzyła właśnie swoje najnowsze Visitor Center. Nowe centrum wraz ze sklepem z pamiątkami zajmuje powierzchnię 5 tysięcy stóp i jest odpowiedzią na rosnące od 2004 roku o 35% rocznie zainteresowanie turystów właśnie tą destylarnią. Według szacunków roczna liczba odwiedzających ma oscylować w granicach 50 tysięcy głów.
Wieści jednak jeszcze nie koniec. Four Rose Distillery otrzymała kolejny zaszczytny tytuł w swojej karierze. To tytuł "Whisky Distiller of the Year" nadany jej przez Whisky Magazine i to po raz czwarty w ciągu ostatnich 4 lat! (trzeci raz z rzędu!!!). Pozostaje tylko chylić czoło... i pogratulować.